در مدارس ، براساس آن ، نه تنها با نيات بانيان اوليه لائيسيته ناسازگار و دور از روح مواد قانون اساسى فرانسه است ، بلكه با اصولى از اعلاميه جهانى حقوق بشر در فرانسه و قوانين بين‌المللى موجود مخالفت دارد . در ماده 10 اعلاميه حقوق بشر و شهروند انقلاب فرانسه مورخ 26 اوت 1789 آمده است : " هيچ‌كس نبايد براى عقائد خويش حتى عقائد دينى " مورد پيگرد قرار گيرد . مشروط بر اين كه اظهار اين عقائد نظم عمومى مستقر توسط قانون را آشفته نسازد . در ماده 18 اعلاميه جهانى حقوق بشر مصوب 10 دسامبر 1948 نيز چنين آمده است : " هر شخص داراى حق آزادى فكر و وجدان و دين است . لازمه اين حق ، آزادى تغيير دين يا باور است . همچنان كه آزادى ابراز دين و باور خود ؛ خواه به تنهايى يا با ديگران ، علنى يا خصوصى ، از طريق آموزش و انجام مناسك از لوازم دين حق است . " در ماده 9 كنفوانسيون پاسداشت حقوق بشر و آزادىهاى بنيادين ، مصوب رم ، 4 نوامبر 1950 در مورد آزادى دين و حق ابراز آن مىخوانيم : 1 - هر شخص داراى حق آزادى انديشه ، وجدان و دين است . اين حق متضمن آزادى تغيير دين يا باور است : همچنان كه آزادى ابراز دين يا باور را به صورت جمعى ، عمومى يا خصوصى از طريق معلم و كشيش و آموزش و انجام مناسك ، در برمىگيرد . 2 - آزادى ابراز دين يا باورها نمىتواند مورد هيچ محدوديتى واقع شود . غير از محدوديت‌هايى كه در يك جامعه دموكراتيك ، موازين ضرورى امنيت عمومى ، حفظ نظم ، سلامت يا اخلاق عمومى و آزادىهاى ديگران تعيين مىكند .